Subscribe:

Pages

Selasa, 08 November 2011

Pernah Aku Bertanya

Pernah kutanya mentari, “Apakah sinarmu selalu diterima bumi ?”
“Tidak, kadang awan tebal membuat kebaikkanku terlupakan.”
Pernah kutanya malam hari, “ Apakah kau hanya bisa memberi kami kegelapan?”
“Tidak. Aku punya bulan dan bintang yang selalu memberi keindahan.”
Pernah kutanya pelangi, “ Mengapa orang orang menyebutmu cantik, bukankah kau hanya sekumpulan dari sekian banyak warna?
Dia tak menjawab. Tersinggung mungkin dengan pernyataanku.

Lalu kutanya mentari, malam hari, dan pelangi,” Apakah aku berdosa jika kusalahkan Adam atas semua yang terjadi ? Mungkin jika Khuldi tak pernah ia makan, kita akan terlahir di Surga. Mungkin tempat kita hidup adalah Surga.
Mereka tak menjawab, hanya menatapku lama dengan tatapan yang aneh.

Rabu, 12 Oktober 2011

A Little Memory

Cinta datang tanpa sengaja

Cinta datang tanpa rencana
(L, Kristy Nelwan hal. 297)

Aku mungkin bisa mendeskripsikan hal sebesar dunia dan serumit kehidupan,
Tapi aku belum bisa mendeskripsikan cinta secara lugas dan sederhana.

Waktu aku kecil, aku punya sebuah buku yang benar-benar bagus. Penuh warna dan artistik. Buku itu sangat indah, sampai terlalu sayang rasanya untuk kutulisi. Seiring waktu, hanya sedikit hal yang pernah aku tulis di buku itu. dan akhirnya, buku itu hilang entah ke mana. Dulu, caraku memperlakukan buku itu dengan tidak menulisinya terasa paling tepat. Tapi sekarang, aku menyesal tak pernah memenuhi buku indah tersebut walau hanya dengan sebuah coretan pena tak beraturan sebelum buku itu hilang, benar-benar hilang.

Rabu, 05 Oktober 2011

Mimpi


Mimpi adalah ketika aku ingin tersenyum
Dan aku menangis

Mimpi adalah ketika aku ingin terbang
Dan aku terjatuh

Mimpi adalah ketika aku terbunuh

Aku pernah bermimpi bertemu mentari
Aku tersenyum
Dia menghilang

Aku pernah bermimpi bertemu bulan
Aku tersenyum
Dia pun menghilang

Lalu aku bertemu bintang
Aku diam
Dia tetap menghilang

Aku mimpi menjadi bintang
Lalu langit menjadi terang
Aku menghilang
Aku bermimpi mejadi matahari
Malam datang
Aku menghilang

Aku takut bermimpi
Aku ingin bermimpi
Aku takut bermimpi
Aku takut bermimpi

Rabu, 21 September 2011

Rindu Untukmu

Suaramu lantunan indah dawai biola
Dalam taman penuh bunga
Heningmu, keteduhanmu
Aku terpaku

Kau
Biru langit lazuardi

Kau
Alunan nada penuh harmoni

Hadirmu syarat hidupku
Belai lembut tanganmu
Persembahan nyawamu

Ibu
Dalam hening jiwaku
Aku rindu...

Sabtu, 27 Agustus 2011

Lumpuh

Langitku kelabu
Mentari hilang namun gelap tak kunjung datang
Hariku bisu lumpuh

Aku hilang, aku terbuang
Surya datang tak kunjung bisa kupandang
Berat kaki melangkah
berat kuputuskan arah

Kemarin aku terjatuh
akupun kini lumpuh

Dua Warna Pelangi

Dua warna pelangi

Terbit di halaman rumahku

Yang satu pucat pasi

Mungkin habis menangis

Yang satu tampak tertawa

Tak ada beban baginya

Dua warna pelangi

Terbit menembus kaca kamarku

Yang satu merah menyala

Yang satu hijau teduh

Dua warna pelangi

Terbit menembus kaca kamarku

Rabu, 15 Desember 2010

D O

Gubrag, Ani satengah ngabeubeutkeun maneh kana kasur anu ngampar di sisi kamarna. Hing manehna ceurik. Cai panonna ngabaseuhan bantal anu ti tadi ku manehna di tangkeup pageuh.

Pikiranna pinuh, pinuh ku hal-hal anu ku manehannana oge teu dipikaharti. Ambek, sedih, handeueul, kabeh ngalebur jadi hiji.

“Teh Ani kunaon ?” torojol Dindin, adina anu umurna masih tujuh taun.

“Teteh naha nangis, geubis nya tadi di sakola ?”

Ani langsung ngusap cai panon anu ngabaseuhan pipinya.

“Henteu, teteh kur kapeureupeunan” pokna ngabohong.

“Oh, sugan teh nangis. Cik ka dieu urang tiup atuh ku Dindin ari kapeureupeunan mah ngarah soca nana henteu peurih deui”

“Ah wios da tos henteu peurih ieu oge.” pokna bari olo-olo kikiceupan. . “Ari Ema tos mulih teu acan ?” Ani ngabelokkeun omongan.

“Teu acan. Saurna mah bade langsung ka bumina Pa Dudung.”

“Oh,” pokna pondok. “ Rek naon nya Ema indit ka imah Pa Dudung ? rek mayar hutang atawa kalah ngahutang deui?” pikirna dina jero hate.

***

“Assalamu’alaikum” sora jelema di tukangeun panto satengah ngagorowok.

“Kreeeeek,”panto dibuka.

“Wa’alaikum salam, Tos mulih Ma ?” Jawab Ani bari nyampeurkeun indungna anu bangun nu leuleus.

“Kumaha dinten ayeuna ? laris”

“Ah, keur jauh ti rejeki urang teh poe ayeuna mah. Dagang keur tiiseun. Nu meuli beuki ngurangan ti saprak jamu bubuk beuki loba di warung-warung. Pokna cenah khasiatna leuwih manjur, jeung henteu pait kawas jamu dagangan urang” jawab indung Ani.

“Pa Dudung oge geus teu daek mere injeuman deui ayeuna mah, geus loba teuing hutang urang ka anjeunna,” pokna neruskeun nyarita.

Ani ngahuleng. Manehna jadi asa-asa rek ngomongkeun yen sakolana geus nagih duit bayaran bulanan manehna anu geus lima bulan can dibayar. Lamun manehna nyarita ka indungna, teu wasa ninggali kaayaan indungna anu keur susah neangan duit teh. Ari manehna teu nyarita, rek iraha mayarna, sedengkeun sakola geus nanagih wae.

“Ah engke peuting weh nyaritakeun nana, ayeuna mah Ema keur meujeuhna cape, karunya,” kereteg Ani dina hatena.

***

Bulan caang sabeulah. Titik-titik bentang ngahias langit nu poek, kawas cika-cika di pasawahan, endah. Di hiji lembur, di hiji kampung, di hiji imah panggung anu geus reyod tinggal nungguan runtuhna, dua manusa, indung jeung anak keur silih sanghareup, medar masalah nu geus lila ngeunteupan maranehna.

“Sakola tadi tos nagih deui iuran bulanan. Upami teu enggal-enggal dilunasan, sakola moal tiasa deui masihan kalonggaran. Kapaksa Ani kedah milarian sakola nu sanes, nu langkung mirah bayaran nana, kasarna mah Ani teh bakal dikaluarkeun.” Omong Ani bari tungkul bangun nu susah. Teu wasa manehna ninggali beungeut indungna anu pasti bingung nyanghareupan kaayaan kawas kieu.

Indungna teu ngajawab.

“Upami kira-kira abot mah, wios we Ani ka luar ti sakola, mantosan Ema dagang jajamu,” pokna neruskeun nyarita.

“Anak Ema kudu junun, tong kawas Ema jeung abah anu ngan bisa ngandelkeun tanaga keur neangan duit saperak. Keun bae soal biaya mah urang neangan ti sisi ti gigir, sugan weh aya rejekina,”

“Bade nambut ka saha deui, apan Pa Dudung hiji-hijina jelema jegud di kampung urang oge tos alimeun nambutkeun deui?”

“Sugan weh Ceu Omah daekeun mere injeum keur ngalunasan iuran bulanan wae mah.”

“Ceu Omah nu renten tea? Ih amit-amit ari Ema, pan bunga nana oge ageung atuh, bisa nepi ka saratus persen, sami sareng bunuh diri nambut artos ka rentenir mah ari Ema,” omong Ani bari neuteup beungeut indungna.

“Tibatan Ani kudu ka luar ti sakola mah, mending minjeum duit anu bungana saratus persen Ema mah.”

“Entong Ma ah, alim Ani mah. Sakola sanes hiji-hijina tempat anu nyadiakeun elmu, nyatana mah tempat anu ngajual mahal elmu. Elmu mah tiasa dipilari di mana wae. “

“Bener elmu mah bisa diteangan ti mana wae. Tapi jaman kiwari mah, sakola luhur penting, ijasah penting. Jelema anu sakolana luhur leuwih gampang neangan pagawean tibatan jelema anu ngan lulusan SD kawas Ema.”

“Leres. Tapi jaman kiwari seueur oge sarjana anu nganggur, saban poe ngadon moyan bari ngusapan hayam jago piaraan manehna. Sakola handap oge ari jadi jelema jujur jeung daekan mah moal burung dibere rijki ku Alloh, kawas Pa Dudung. Anjeuna pan ukur kaluaran kelas dua SMP, tapi ari milikna jadi jelema jegud mah moal aya anu bisa ngahalangan. Saur Ema oge pan harta mah ukur hiasan dunya, ukur modal keur urang ibadah. Anu penting mah kaimanan urang. Salila urang masih bisa ibadah mah urang teh wajib sukuran, kitu pan saur Ema oge.“ pokna panjang.

Indungna ukur jempe teu nembalan. Mangrupa rarasaan nyampur aduk. Sedih lantaran teu bisa ngabiayaan anakna jang neruskeun sakola, bungah lantaran anakna geus boga pikiran maju, reueus, karunya, hanjakal, jeung sajabana.

Teu karasa cai panon maseuhan pipina. Gep budak awewe hiji-hijina eta ditangkeup pageuh. Diciuman tarang jeung emun-emunan anakna sababaraha kali.

Alam beuki poek. Jangkrik disarada beuki tarik. Bentang beuki kataringgali, angin peuting ngahiliwir niup tatangkalan, peuting beuki simpe.




(05-2010)